Mijn Asama basgitaar wordt 48 jaar!
Niet te geloven, mijn Asama basgitaar wordt in 2025 alweer 48 lentes jong. Het is nog steeds een prachtig instrument, vernoemd naar de Asama berg in Japan.
Het enige nadeel is dat het instrument nooit in balans heeft gehangen, ik moet de hals altijd een beetje met de linkerarm optillen.
Het is het eerste instrument dat ik heb gekocht, ik was een broekie van net 16 jaar oud. Op Rotterdam Zuid had je in de jaren zeventig de muziekzaak Thijs Brandenburg, ik ging daarheen om nieuwe snaren voor mijn bas te kopen. Er waren daar een paar klanten die geholpen werden, dus ik pakte in de tussentijd zomaar een bas uit het rek en mocht het aansluiten op een versterker. Het was een Asama, een merk waar ik nog nooit van had gehoord.
Tegenwoordig zou je het fout hout noemen, de body van Mahonie met daarin de gelijmde, doorlopende hals.
Die klankkleur had ik nog nooit van dichtbij gehoord, heel voorzichtig bespeelde ik de snaren. Het klonk een beetje naar een contrabas, heel warm met een geleidelijk uitstervende rechte toon.
Door de gelijmde hals had het instrument veel boventonen, trillingen die weer terug stroomden naar de snaren.
Ik had niet door dat iedereen in de zaak naar mij keek op het moment dat ik het prijskaartje omdraaide. Het kostte 475 gulden, dat was dus de reden dat het een mooie basgitaar was. Heel voorzichtig hing ik het maar weer terug in het rek. Ik vertelde Thijs Brandenburg dat ik 5 weken lang (als vakantiewerk) in een spoelkeuken had gewerkt en voor dat geld een korte tijd daarvoor in Den Haag een nieuwe akoestische gitaar had gekocht. Zo'n basgitaar als die Asama was toen een brug te ver voor mij.
Thijs vroeg hoeveel spaargeld ik dan nog wel te besteden had en ik gaf aan dat het slechts 175 gulden was. Dat bleek voor hem voldoende om die Asama op afbetaling aan mij te kunnen aanbieden. Wel wilde hij het eerst vooraf even bespreken met mijn ouders en pakte de telefoon.
Mijn moeder nam thuis de telefoon op.
Natuurlijk begon ze direct over het feit dat ik net al een nieuwe gitaar had gekocht en Thijs vertelde lachend dat ik dat ook zojuist al aan hem had verteld. Zijn vraag was alleen of mijn moeder garant zou staan dat ik regelmatig wat zou komen afbetalen. Het vertrouwen was bezegeld en ik ging met de basgitaar van mijn leven, incl. een gratis hoes, krulsnoer, stemfluitje en gitaarband als bonus naar huis. Thuis moest ik wel uitleggen dat een akoestische gitaar heel iets anders was dan een basgitaar.
De Asama bas heeft na 48 jaar nog steeds dezelfde kwaliteit, de fabriek bestaat al lang niet meer, net als de muziekwinkel en Thijs Brandenburg zelf. Het voelt als de dag van gisteren.