Pruillipjes
We schrijven het jaar 2025. Een beetje normaal doen wordt al snel gezien als lastig zijn. Met stoere taal worden de lasagna aan meningen onderling betwist.
We denken het allemaal door te hebben, maar we weten ook dat het eigenlijk niet zo is! Het winnen van het 'eigen gelijk' lijkt een doel op zich geworden. Sinds ik met mijzelf een tijdslimiet op de sociale media heb afgesproken, ga ik steeds helderder zien hoe we met z'n allen een fuik ingedreven worden. Mensen die bijvoorbeeld het sociale platform X een open riool noemen, zijn vaak zelf de oorzaak van een vervelende sfeer. Sneaky laten ze met hun tweet een stinkscheet, om vervolgens op een afstandje er schande van te gaan spreken. Zij hebben natuurlijk nooit zelf die scheet gelaten, het is altijd de ander. Reageren op mensen die daar boos op worden doen ze ook al niet, het is alleen maar zenden.
Ook Overheidsmedewerkers doen hieraan mee en politieke partijen starten een afdeling 'Nare-Trollerij' met hoogopgeleide pestkoppen.
Voor veel mensen zijn journalisten inmiddels het voordeel van de twijfel al kwijtgeraakt en dat is wellicht het grootste gevaar.
Dit heeft ooit kunnen ontstaan nadat de inkomsten uit de advertentiemarkt in Nederland waren opgeslokt door grote Amerikaanse Techbedrijven. Hierdoor zagen twee Belgische familiebedrijven de kans schoon om alle Nederlandse kranten op te kopen.
De Overheden zijn de grote adverteerder in de MSM geworden en kunnen zo naar smaak de nieuwsitems aansturen.
Wat ze doen is het wrijven in hun eigen vlek, het gaat echt niet meer goed met de samenleving.
De kiezer mag nog blij zijn dat ze 1 keer in de 4 jaar het vakje kunnen roodkleuren en daarbij het idee koesteren, dat de democratie hun beschermt tegen alle nare negatieve krachten.
Ik maak me zorgen over het verschralen van de eeuwen oude veerkracht van de Nederlandse samenleving in moeilijke tijden.
Onverschillig hangen we nu dagelijks aan de tiet van de grote Tech bedrijven die hunkeren naar een nog grotere monopolyposities. Zij bemoeien zich veel met ons, maar wij onderling steeds minder met elkaar. Een digitale wig ontstaat tussen vrienden en kennissen. Het heeft de schijn van een bewuste opzet. Veel vrijheden waar we zo aan gewend zijn, lekken stapje voor stapje weg.
Meer dan een beetje mopperen op X en een tekst blokje als deze schrijven, is wat nog rest.
Met een sneu pruillipje staren we naar onze naveltjes.
Ik knijp mezelf regelmatig in de arm...